ستاره ...
توی آسمون دنیا هر کسی ستاره داره
چرا وقتی نوبت ماست آسمون جایی نداره
واسه من تنهایی درده ، درده هیچ کسو نداشتن
هر گله پژمرده رو، تو کویر سینه کاشتن
دیگه باور کردم این رو که باید تنها بمونم
تا دمه لحظه مردن شعر تنهایی بخونم 

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم فروردین ۱۳۸۵ ساعت 14:6 توسط محمد قربانپور
|