مي رسد روزي.........
مي رسد روزي كه فرياد وفا را سر كني
مي رسد روزي كه احساس مرا باور كني
مي رسد روزي كه نادم باشي از رفتار خود
خاطرات رفته ام را مو به مو از بر كني
مي رسد روزي كه تنها ماند از من يادگار
نامه هايي را كه با درياي اشكت تر مي كني
مي رسد روزي كه تنها در مسير بي كسي
بوته هاي وحشي گل را ز غم پر پر كني
مي رسد روزي كه صبرت سر شود در پاي من
آن زمان احساس امروز مرا باور كني

ای کاش.............

ای کاش میتوانستم حرفهای که در هنگامه بغزهای تنهاییم بر زبانم جاری میشه رو به تو بگم.

ای کاش میتوانستم جرات گفتن جمله دوستت دارم رو به هنگام زل زدن به چشمانت داشته باشم.

ای کاش میتونستم مزه شیرین دیدن چشمانت رو٬ به هنگام شنیدن این جمله ساده در دیدگانت لمس کنم.

ای کاش میتونستم برای یک بار هم که شده دستانت رو در دستانم بگیرم و با گرمای عشق اونها رو بفشارم و بر روی چشمان داغ دیده ام بگذارم.

ای کاش میتونستم به وسط کمان های در هم کشیده ات غنچه حرمتی بکارم.

و ای کاش میتونستم فقط برای یک بار.. یک بار... یک بار هم که شده٬ سر بر آغوش گرم

عاشقانه ات بگذارم تا برای لحظه ای گرمای آتش دوری عشقم را فراموش کنم......